Στων θαλασσών τα κύμματα, χαράζω την πορεία,
με το μυαλό μου κοφτερό, σαν ξίφος, γιαταγάνι.
Και όπου στήνω άγκυρα, θα τρέμετε ρεμάλια,
γιατί η λεηλασία μου θα σας αφήνει χάλια.
Με ρούμι στήνω σχέδια, μα όχι για τα μάτια,
θα τρέμεις άμα δεις σπαθιά, θα χάνεις τα καλάθια.
Και τράβα μπρίζα σαν τα δεις, μην έχεις εφιάλτες,
αυτοί που θα 'χεις κατά νου, είναι δικοί μου ναύτες.
Χαλάρωσε και πιές μαζι, ενα μπουκάλι ρούμι,
μπορεί και να τα λύσουμε, σαν είμαστε πιωμένοι,
και αν δεν τα βρούμε ούτε εκεί, είσαι πια τελειωμένος,
στο στόχαστρο των πειρατών είσαι ζωγραφισμένος.
